Renato Dulbecco

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Renato Dulbecco
22 februari 1914 - 20 februari 2012
Renato Dulbecco in 1966
Renato Dulbecco in 1966
Geboorteland Italië
Geboorteplaats Cantanzaro, Vlag van Italië Italië
Plaats La Jolla, Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Nobelprijs Fysiologie of Geneeskunde
Jaar 1975
Reden Voor zijn werk op het gebied van reverse-transcriptase.
Samen met David Baltimore
Howard Temin
Voorganger(s) George Emil Palade
Albert Claude
Christian de Duve
Opvolger(s) Baruch Blumberg
Daniel Carleton Gajdusek

Renato Dulbecco (Cantanzaro, 22 februari 1914La Jolla, 20 februari 2012[1]) was een Italiaans viroloog. In 1975 won hij de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor zijn werk op het gebied van reverse-transcriptase. Hij deelde de prijs met David Baltimore en Howard Temin

Biografie[bewerken]

Jonge jaren[bewerken]

Dulbecco werd geboren als zoon van een Calabrische moeder en een Ligurische vader. Hoewel hij sterke interesse had in wiskunde en natuurkunde, koos hij voor een studie geneeskunde. Hij volgde deze studie aan de Universiteit van Turijn. Op zijn 22e studeerde hij af in morbide anatomie en pathologie onder professor Giuseppe Levi. In deze periode leerde hij ook Salvador Luria en Rita Levi-Montalcini kennen, op wiens aandringen hij later naar de Verenigde Staten zou komen.

In 1936 werd hij opgeroepen voor militaire dienstplicht als een medisch officier. In 1938 verliet hij het leger, maar toen Italië in 1940 deel ging nemen aan de Tweede Wereldoorlog werd hij weer opgeroepen. Hij moest naar het front in Frankrijk en Rusland. Na de val van het Fascisme ging hij bij het verzet tegen de Duitse overheersing.

Wetenschappelijke carrière[bewerken]

Na de oorlog hervatte Dulbecco zijn werk bij Levi's laboratorium, maar al snel verhuisde hij samen met Levi-Montalcini naar de Verenigde Staten. Hier ging hij in Bloomington, Indiana, werken aan bacteriofagen samen met Salvador Luria. In de zomer van 1949 ging Dulbecco werken bij Caltech, alwaar hij zich bij Max Delbrücks groep voegde. Hier begon hij met zijn studie naar dierlijke oncovirusen.[2] Eind jaren 50 nam hij Howard Temin als student. Samen met hem en David Baltimore deed hij onderzoek naar de interactie tussen tumorvirussen en het genetisch materiaal van de cel. Temin en Baltimore ontdekten los van elkaar, maar vrijwel tegelijkertijd, het principe van reverse-transcriptase. Hoewel Dulbecco hier niet direct bij betrokken was, was hij wel de bedenker van de methodes die door de twee werken gebruikt voor het bestuderen van reverse-transcriptase.[3]

In 1962 verhuisde Dulbecco naar het Salk Instituut. In 1982 ging hij naar het Imperial Cancer Research Fund. In 1986 was hij een van de wetenschappers die meehielp bij de oprichting van het menselijk genoomproject.[4][5][6]

In 1993 verhuisde Dulbecco terug naar Italië, alwaar hij president was van het Instituut van Biomedische Technologieën aan het C.N.R. (National Council of Research) in Milaan.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Renato Dulbecco, winner of the Nobel Prize for medicine, dead at 97. 20 februar 2012. (en)
  2. Dulbecco R., From the molecular biology of oncogenic DNA viruses to cancer, Science. 1976 Apr 30;192(4238):437-40.
  3. Judson, Horace. "No Nobel Prize for Whining", 'New York Times', 2003-10-20. Geraadpleegd op 2007-08-03.
  4. Dulbecco R., A turning point in cancer research: Sequencing the genome, Science, 1986, 231: 1055-56.
  5. Lewin R., Proposal to sequence the human genome stirs debate., Science. 1986 Jun 27;232(4758):1598-600.
  6. Noll H., Sequencing the human genome, Science. 1986 Jul 11;233(4760):143.