Otto Loewi
 Otto Loewi |
||
| 3 juni 1873 - 25 december 1961 | ||
 |
||
| Geboorteland | Duitsland | |
| Geboorteplaats | Frankfurt | |
| Plaats van overlijden | New York | |
| Nobelprijs voor de | Fysiologie of Geneeskunde | |
| In | 1936 | |
| Reden | "Voor onderzoek naar de transmissie van zenuwimpulsen via neurotransmitters." | |
| Samen met | Henry Hallett Dale | |
| Voorganger(s) | Hans Spemann | |
| Opvolger(s) | Albert Szent-Györgyi | |
Otto Loewi (Frankfurt, 3 juni 1873 – New York, 25 december 1961) was een Duits-Amerikaans farmacoloog. Zijn ontdekking van acetylcholine droeg bij aan het verbeteren van de therapie en leverde hem in 1936 samen met Sir Henry Dale de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde op.
Inhoud |
Onderzoek [bewerken]
Voor Loewi's experimenten was het niet duidelijk of de signalisatie over de synaps bioelektrisch of chemisch was. Loewi's beroemde experiment, gepubliceerd in 1921, beantwoordde deze vraag grotendeels. Volgens Loewi kwam het idee voor het experiment in zijn slaap op. Hij ontleedde uit kikkers twee kloppende harten: een met de Nervus vagus die de hartslag controleert er nog aan vast, het andere zonder. Beide harten werden in een zoutoplossing geplaatst (Ringer's solution). Door de Nervus vagus elektrisch te stimuleren kon Loewi het eerste hart langzamer laten kloppen. Hierna nam Loewi wat van de zoutoplossing van het eerste hart en diende dit het tweede hart toe. De toediening van de vloeistof deed ook het tweede hart langzamer kloppen, en bewees dat een chemische stof uitgescheiden door de Nervus vagus de hartslag controleerde. Hij noemde deze onbekende stof Vagusstoff. Later bleek dit acetylcholine te zijn (Kandel, et al 2000).
Loewi's onderzoeken “On an augmentation of adrenaline release by cocaine” en “On the connection between digitalis and the action of calcium” werden decennia later nog bestudeerd.
Hij verhelderde ook twee mechanismen van hoog therapeutisch belang: de blokkade en vermeerdering van zenuwactiviteit door medicijnen.
Biografie [bewerken]
Loewi studeerde in Straatsburg (toen deel van Duitsland) in 1896 af. Na het zien van een reeks overlijdens aan ongeneselijke ziekten zoals tuberculose en longontsteking besloot hij het klinisch werk op te geven en zich te richten op farmacologische onderzoek.
Vanaf 1898 bracht hij veel tijd in Oostenrijk door, waar hij het metabolisme bestudeerde. Loewi onderzocht hoe vitale organen reageerden op chemische en elektrische stimulatie. Hij stelde ook hun afhankelijkheid van adrenaline vast. Zodoende leerde hij hoe de actiepotentiaal wordt overgedragen door chemische stoffen. De eerste neurotransmittor die hij identificeerde was acetylcholine.
Bij de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog vluchtte Loewi uit Oostenrijk en verhuisde in 1940 naar de Verenigde Staten, waar hij onderzoekshoogleraar aan de New York University werd. Hij bleef daar de rest van zijn leven.
Referenties [bewerken]
- Nobel Lectures, Physiology or Medicine 1922-1941, Elsevier Publishing Company, Amsterdam, 1965.
- Kandel ER, Schwartz JH, Jessell TM. Principles of Neural Science, 4th ed. McGraw-Hill, New York (2000). ISBN 0-8385-7701-6
Externe links [bewerken]
- (en) Otto Loewi Biography. Nobel Foundation.
- (en) Sabbatini, R.M.E.: Neurons and synapses. The history of its discovery. IV. Chemical transmission. Brain & Mind, 2004.
