Joseph Erlanger

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Joseph Erlanger
5 januari 18745 december 1965
Joseph Erlanger
Joseph Erlanger
Geboorteland Verenigde Staten
Geboorteplaats San Francisco
Plaats van overlijden Saint Louis
Nobelprijs Fysiologie of Geneeskunde
Jaar 1944
Reden "Voor de ontdekking van verschillende typen axonen."
Samen met Herbert Spencer Gasser
Voorganger(s) Henrik Dam
Edward A. Doisy
Opvolger(s) Alexander Fleming
Ernst Boris Chain
Howard Walter Florey
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Joseph Erlanger (San Francisco, 5 januari 1874Saint Louis, 5 december 1965) was een Amerikaans fysioloog. Hij won in 1944 de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor de ontdekking van verschillende typen zenuwbanen.

Biografie[bewerken]

Erlanger werd geboren in San Francisco als zoon van Herman en Sarah Erlanger. Na de San Francisco Boys High School studeerde hij scheikunde aan de Universiteit van Californië - Berkeley waar hij in 1895 zijn bachelordiploma behaalde. Aansluitend ging hij naar de Johns Hopkins-universiteit om medicijnen te studeren. In 1899 behaalde hij er zijn mastergraad. Na een jaar training in het Johns Hopkins-ziekenhuis was hij van 1900 tot 1906 docent aan de faculteit fysiologie.

In 1906 werd hij hoogleraar fysiologie aan het recent opgerichtte Hospital School van de Universiteit van Wisconsin waar Gasser een van zijn leerlingen was. In 1911 werd hij benoemd tot hoogleraar fysiologie aan de Washington-universiteit in Saint Louis waar hij de rest van zijn carrière aanbleef. Een jaar na zijn pensionering overleed hij aan de gevolgen van hartfalen. Erlanger was gehuwd met Aimée Hirstel, samen kregen ze twee dochters (Margaret en Ruth) en een zoon (Herman).

Werk[bewerken]

Samenwerkend met Gasser deed Erlanger onderzoek naar de elektrofysiologie van het zenuwstelsel. Hierbij ontwikkelden ze een kathodestraalbuis-oscilloscoop waarmee ze actiepotentialen in zenuwen konden bestuderen.[1] Op basis van snelheid deelden Erlanger en Gasser zenuwvezels van zoogdieren in drie klassen in, namelijk type A (20-100 m/s), type B (10 m/s) en type C (1 m/s) en type A nogeens in vier onderklassen A-alfa (A-α), A-beta (A-β), A-gamma (A-γ) en A-delta (A-δ). Het was voor dit werk dat Erlanger en Gasser gezamenlijk in 1944 met de Nobelprijs werden onderscheiden.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. H.S. Gasser, J. Erlanger (1924). The compound nature of the action potential as disclosed by the cathode ray oscilloscope. American Journal of Physiology 70: 624-666 .