Max Theiler

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Max Theiler
30 januari 189911 augustus 1972
Max Theiler nobel.jpg
Geboorteland    Zuid-Afrika
Geboorteplaats    Pretoria
Nationaliteit    Zuid-Afrikaans, Amerikaans
Plaats van overlijden    New Haven
Nobelprijs voor de    Fysiologie of Geneeskunde
In    1951
Reden    Voor zijn ontdekking van een geneesmiddel tegen gele koorts.
Voorganger(s)    Edward Calvin Kendall
Tadeus Reichstein
Philip Showalter Hench
Opvolger(s)    Selman Waksman

Max Theiler (Pretoria, 30 januari 1899New Haven, 11 augustus 1972) was een Zuid-Afrikaans-Amerikaans viroloog. Hij won in 1951 de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor zijn ontdekking van een vaccin tegen gele koorts.

Levensloop[bewerken]

Theiler werd geboren als de zoon Arnold Theiler, een bacterioloog uit Zwitserland. Hij studeerde aan de Pretoria Boys High School, Rhodes University College, en de Universiteit van Kaapstad. Aan die laatste studeerde hij in 1918 af. Hij verliet hierna Zuid-Afrika om door te studeren aan St Thomas's Hospital Medical School, King's College London, en de London School of Hygiene and Tropical Medicine.

In 1922 kreeg hij zijn diploma in tropische medicijnen en hygiëne, en werd hij een licentiaat van de Royal College of Physicians. Theiler wilde graag een carrière in de onderzoekswereld. Daarom nam hij in 1922 een positie aan de Harvard-universiteit, aan de faculteit Tropische Medcijnen. Hij bracht hier jaren door met zoeken naar een vaccin tegen rat-bite fever. Uiteindelijk werd hij assistent van Andrew Sellards, en begon met zijn onderzoek naar Gele Koorts.

In 1926 bewezen de twee dat de gele koorts niet werd veroorzaakt door de bacterie Leptospira icteroides, zoals eerder werd beweerd door Hideyo Noguchi. In 1928 stelden ze vast dat het een virus betrof. Tevens toonden ze aan dat de Afrikaanse variant en Zuid-Amerikaanse variant van gele koorts immonologisch identiek waren. Theiler liep bij het onderzoek zelf gele koorts op, maar herstelde en werd zo immuun voor de ziekte.

In 1928 trouwde Theiler met Lillian Graham. Samen kregen ze een dochter.

Door onderzoek op muizen ontdekte Theiler date en verzwakte versie van het virus mogelijk de sleutel vormde tot een vaccin. In 1937 slaagde hij erin een vaccin te maken

Publicaties[bewerken]

Max Theiler schreef mee aan twee boeken: Viral and Rickettsial Infections of Man (1948) en Yellow Fever (1951). Hij schreef ook talloze papers voor The American Journal of Tropical Medicine en Annals of Tropical Medicine and Parasitology.

Bronnen, noten en/of referenties