Alexander Fleming

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Alexander Fleming
6 augustus 188111 maart 1955
Alexander Fleming
Alexander Fleming
Geboorteland    Verenigd Koninkrijk
Geboorteplaats    Darvel
Plaats van overlijden    Londen
Nobelprijs voor de    Fysiologie of Geneeskunde
In    1945
Reden    Voor de ontdekking van penicilline en de eigenschappen ervan bij de genezing van infectieziekten
Samen met    Ernst Boris Chain
Howard Florey
Voorganger(s)    Joseph Erlanger
Herbert Gasser
Opvolger(s)    Hermann Muller
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Sir Alexander Fleming (Darvel, 6 augustus 1881Londen, 11 maart 1955) was een Brits arts en microbioloog in het veld van de medische microbiologie die voor de ontdekking van penicilline een Nobelprijs heeft gekregen.

Biografie[bewerken]

Fleming werd geboren op de Lochfield-farm in Darvel in East Ayrshire, Schotland, als zoon van een boer. Nadat hij vier jaar bij een redderij had gewerkt studeerde hij van 1901 tot 1906 geneeskunde aan de St. Mary's Hospital Medical School in Paddington. Van grote invloed op Flemings carrière was de Britse bacterioloog en immunoloog Almroth Wright, hoogleraar pathologie aan St. Mary's. Na zijn afstuderen trad Fleming als assistent bij Wright in functie.

Na afloop van zijn studie bleef hij aan dat instituut verbonden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte hij als medisch officier in militaire ziekenhuizen waar hij kennismaakte met door bacteriën ontstoken wonden. In 1921 werd hij bij St. Mary's plaatsvervangend hoofd, en in 1946 directeur. In 1948 werd de naam veranderd in Wright-Fleming Institute. Van 1928 tot 1948 bekleedde hij de leerstoel voor bacteriologie aan de Universiteit van Londen.

Werk[bewerken]

In september 1928 ontdekte Fleming eigenlijk bij toeval dat in de buurt van een bepaalde schimmel die per ongeluk bij een van zijn bacteriekoloniën was gekomen geen bacteriën groeiden. Fleming maakte een filtraat van de schimmel en constateerde dat die vele soorten bacteriën kon doden, terwijl de proefdieren er geen merkbaar nadelige gevolgen van ondervonden. In een wetenschappelijke publicatie in 1929 noemde hij de stof penicilline, en veronderstelde dat het als geneesmiddel kon werken. De ontdekking van penicilline wordt als een voorbeeld van serendipiteit gezien.

Het daadwerkelijke gebruik van penicilline als geneesmiddel liet echter op zich wachten, omdat de stof zich moeilijk liet isoleren. Ernst Boris Chain en Howard Florey slaagden in 1940 daar als eersten in. Hierna maakte penicilline een snelle opmars, en in 1945 deelden Fleming, Chain en Florey de Nobelprijs voor Geneeskunde "voor de ontdekking van penicilline en haar helende werking bij diverse infectieziekten". In zijn Nobeltoespraak voorspelde Fleming reeds het probleem van antibiotische resistentie: het punt waarop bacteriën resistent zouden opbouwen tegen penicilline en andere antibiotica wegens overmatig gebruik.

Fleming kreeg ook andere vormen van eerbetoon voor zijn ontdekking. Zo werd hij in 1944 geridderd, zodat hij de titel "Sir" mocht voeren. Daarnaast ontving hij eredoctoraten van 12 Amerikaanse en Europese universiteiten, werd hij commandeur in het Franse Légion d'honneur (legioen van eer) en 'ererector' van de universiteit van Edinburgh.

Sir Alexander Fleming stierf in 1955 in Londen aan een hartinfarct.

Bronnen, noten en/of referenties