Albert Claude
 Albert Claude |
||
| 23 augustus 1899 - 22 mei 1983 | ||
| Afbeelding gewenst | ||
| Geboorteland | België | |
| Geboorteplaats | Longlier | |
| Plaats van overlijden | Brussel | |
| Nobelprijs voor de | Fysiologie of Geneeskunde | |
| In | 1974 | |
| Reden | "Voor het beschrijven van de structuur en functie van organellen in biologische cellen." | |
| Samen met | Christian de Duve George Emil Palade |
|
| Voorganger(s) | Karl von Frisch Konrad Lorenz Niko Tinbergen |
|
| Opvolger(s) | David Baltimore Renato Dulbecco Howard Temin |
|
Albert Claude (Longlier (Neufchâteau), 23 augustus 1899 - Brussel, 22 mei 1983) was een Belgisch biochemicus die baanbrekend werk verrichtte in de moleculaire biologie.
In 1928 behaalde hij het diploma van dokter in de geneeskunde aan de Universiteit van Luik. In 1929 ging hij werken voor het Rockefeller Instituut en in 1949 werd hij directeur van het Jules Bordet instituut te Brussel. In 1941 werd hij tot Amerikaan genaturaliseerd, maar kreeg de dubbele nationaliteit toen hij later naar België terug keerde.[1]
Hij ontdekte als eerste de eigenschappen, de chemische samenstelling en de werking van cytoplasma in een gewone cel. Dit legde de basis voor het fundamenteel inzicht in de werking van cellen.
Voor zijn wetenschappelijk werk ontving Claude in 1974 de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde, samen met zijn landgenoot Christian de Duve en de in Roemenië geboren Amerikaan George Emil Palade, een van zijn briljante studenten aan het Rockefeller Instituut.
In 2005 eindigde hij op nr. 369 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg
| Referenties |
