Julius Wagner-Jauregg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Julius Wagner-Jauregg (Wels, 7 maart 1857 – Wenen, 27 september 1940) was een Oostenrijks medicus.

Hij studeerde geneeskunde aan de Universiteit van Wenen van 1874 tot 1880, waar ook Salomon Stricker studeerde, in het instituut voor algemene en experimentele Pathologie, en werd in 1880 arts. Van 1883 tot 1887 werkte hij met Maximilian Leidesdorf in de Psychiatrische Kliniek, howel zijn opleiding niet over de pathologie van het zenuwstelsel ging. In 1889 volgde hij de beroemde Richard von Krafft-Ebing op bij de Neuro-Psychiatrische Kliniek van de Universiteit van Graz, en begon onderzoek naar krop, cretinisme en jodium. In 1893 werd hij buitengewoon hoogleraar in de Psychiatrie en Zenuwziekten, en directeur van de Kliniek voor Psychiatrie en Zenuwziekten in Wenen als opvolger van Theodor Meynert. Tien jaar later, in 1902, ging hij naar de psychiatrische kliniek van het algemeen ziekenhuis, in 1911 keerde hij terug naar de vorige post.

Het belangrijkste werk dat Wagner-Jauregg in zijn leven deed was het behandelen van psychische aandoeningen door middel van koorts. In 1887 onderzocht hij het effect van koortsige ziekten op psychosen, gebruik makend van erysipelas en tuberculine (in 1890 ontdekt door Robert Koch). Omdat deze behandelmothoden niet goed werkten, probeerde hij in 1917 inenting met de malaria parasiet, wat erg succesvol bleek bij dementia paralytica, veroorzaakt door neurosyfilis. Deze ontdekking leverde hem de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde op in 1927. Zijn belangrijkste publicatie was een boek getiteld Verhütung und Behandlung der progressiven Paralyse durch Impfmalaria. (1931).

In 1928 trok Wagner-Jauregg zich terug maar hij bleef gezond en actief tot zijn dood in 1940 op 83-jarige leeftijd.

[bewerk] Referenties

• Nobel Foundation: the 1927 Medicine and Physiology Award
• Magda Whitrow. Julius Wagner-Jauregg (1857–1940). London: Smith-Gordon, 1993.
• Renato M.E. Sabbatini, PhD. "The History of Shock Therapy in Psychiatry". Brain & Mind Magazine, August/September 1997 (Reprinted by permission).

Winnaars van de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde (1926-1950)

1926: Fibiger | 1927: Wagner-Jauregg | 1928: Nicolle | 1929: Eijkman, Hopkins | 1930: Landsteiner | 1931: Warburg | 1932: Sherrington, Adrian | 1933: Morgan | 1934: Whipple, Minot, Murphy | 1935: Spemann | 1936: Dale, Loewi | 1937: Szent-Györgyi | 1938: Heymans | 1939: Domagk | 1943: Dam, Doisy | 1944: Erlanger, Gasser | 1945: Fleming, Chain, Florey | 1946: Muller | 1947: C.Cori, G.Cori, Houssay | 1948: Müller | 1949: Hess, Moniz | 1950: Kendall, Reichstein, Hench