Hoogspringen
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Voor hoogspringen in andere sporten zie Hoogspringen (overig)
| Hoogspringen | |||
|---|---|---|---|
| Wereldrecords | |||
| mannen | 2,45 m (outdoor) 2,43 m (indoor) |
Javier Sotomayor Javier Sotomayor |
|
| vrouwen | 2,09 m (outdoor) 2,08 m (indoor) |
Stefka Kostadinova Kajsa Bergqvist |
|
| Europese records | |||
| mannen | 2,42 m (outdoor) 2,42 m (indoor) |
Patrik Sjöberg Carlo Thränhardt |
|
| vrouwen | 2,09 m (outdoor) 2,08 m (indoor) |
Stefka Kostadinova Kajsa Bergqvist |
|
| Nederlandse records | |||
| mannen | 2,30 m (outdoor) 2,31 m (indoor) |
Wilbert Pennings Wilbert Pennings |
|
| vrouwen | 1,88 m (outdoor)
1,88 m (indoor) |
Mieke van Doorn Mirjam van Laar Monique van de Weide Mirjam van Laar Ella Wijnants Karin Ruckstuhl |
|
| Belgische records | |||
| mannen | 2,36 m (outdoor) 2,31 m (indoor) |
Eddy Annys Eddy Annys |
|
| vrouwen | 2,03 m (outdoor) 2,05 m (indoor) |
Tia Hellebaut Tia Hellebaut |
|
Hoogspringen is een atletiekonderdeel, waarbij het de bedoeling is over een tussen twee staanders bevestigde lat te springen. Deze lat wordt steeds hoger geplaatst, en de winnaar is de persoon die over de hoogst gelegde lat gesprongen is.
Hoogspringen maakt ook onderdeel uit van de vijfkamp, zevenkamp en de tienkamp.
Inhoud |
[bewerk] Regels
Iemand blijft in de wedstrijd totdat drie opeenvolgende sprongen mislukt zijn, die niet noodzakelijkerwijs dezelfde hoogte betroffen. De te springen hoogten worden voor aanvang van de wedstrijd vastgelegd en ieder beslist zelf op welke hoogten pogingen gewaagd worden. De vastgelegde hoogten verschillen meestal 5 cm, bij grote wedstrijden eerst 5 cm en dan 3 cm of 2 cm, bij meerkampen voor de senioren (20-35 jaar) is 3 cm verplicht. De laatst overgeblevene mag om elke hoogte vragen.
Springers (m/v) hoeven zich maar aan enkele regels te houden: er moet met één been afgezet worden (kinderen kunnen daar moeite mee hebben), een poging mag afgebroken worden als de grond of de matras voorbij de staanders niet aangeraakt is, en er zijn regels voor hoe lang een poging mag duren (bij grote wedstrijden geeft een terugtellende klok de resterende tijd aan). Toen door Russische springers in de vijftiger jaren records werden gesprongen met behulp van zeer verdikte zolen, is de maximale dikte van de zool vastgelegd. Deze bedraagt bij de voorvoet 13 mm en bij de hiel 19 mm (bij verspringen geldt hetzelfde).
[bewerk] Gelijk eindigen
Bij het hoogspringen (en polsstokhoogspringen) komt het vrij vaak voor dat verschillende atleten dezelfde eindhoogte halen. De volgorde wordt dan bepaald met een aantal slechts voor kenners doorzichtige regels.
- De eerste regel is dat wordt gekeken naar het aantal foutsprongen op de gesprongen hoogte. Stel dat vijf vrouwen 2,01 sprongen, waarvan twee het in de eerste poging haalden, twee in de tweede en eentje in de derde, dan krijgen in die volgorde twee springsters plaats 1 toebedeeld, twee plaats 3 en eentje plaats 5.
- Met een tweede regel wordt verder onderscheid aangebracht. Daarvoor wordt gekeken naar het totale aantal foutsprongen in de hele wedstrijd, minder foutsprongen tellen dan natuurlijk als beter. Als dit geen uitsluitsel geeft wordt men op dezelfde plaats gezet, in het voorbeeld zou dat betekenen dat twee bronzen plakken worden uitgereikt.
- Gaat het echter om de eerste plaats dan wordt, althans bij grote wedstrijden, een barrage gesprongen. Eerst krijgen alle kandidaten voor de eerste plaats een extra poging op de laatste hoogte waarop ze allemaal gesprongen hebben, dat kan bijvoorbeeld 2,03 geweest zijn. Wie dat niet haalt valt af, tenzij iedereen het niet haalt. Haalt eentje de barragehoogte wel, dan is de kampioen bekend en de anderen krijgen zilver. Maar halen meerdere atleten die hoogte, dan gaat de lat weer 2 cm hoger en krijgt men daarop één poging; haalt echter niemand het dan gaat de lat 2 cm naar beneden voor één poging. Enzovoort, de lat gaat telkens 2 cm omhoog als meerderen het halen of 2 cm naar beneden als meerderen missen. Het is daardoor mogelijk dat uiteindelijk de beslissing valt op een heel andere hoogte dan wat het eind van de wedstrijd leek. Een enigszins absurd voorbeeld: twee springsters halen in de barragepoging 2,03, vervolgens halen ze beiden de barragehoogtes van 2,05 en 2,07 en evenaren ze beiden het wereldrecord van 2,09m, op 2,11 falen ze echter. Dan moet weer 2,09 geprobeerd worden, maar ze zijn moe en falen, zo ook op 2,07, 2,05, 2,03 en 2,01. Uiteindelijk op 1,99 haalt eentje het wel en de andere niet, waarmee goud bekend is. In de uitslag komt de hoogst behaalde hoogte te staan van wedstrijd plus barrage en de wereldrecordhoogte is dus geldig, ook al sprong men in de gewone wedstrijd slechts 2,01 en viel de beslissing op 1,99.
[bewerk] Materiaal
De 4 meter lange lat is meestal van fiberglas of iets dergelijks gemaakt, rond, met platte uiteinden. Driehoekige latten mogen niet meer, omdat ze blessures kunnen veroorzaken en metalen latten mogen niet meer, omdat ze krom kunnen worden, waarna het vaststellen van de spronghoogte niet meer goed mogelijk is. De uitvoering van de staanders is vrij; alleen de plateautjes waar de lat opgelegd wordt, moeten aan regels voldoen.
Voor alle atletieknummers is speciaal schoeisel ontwikkeld. De spikes die bij hoogspringen worden gebruikt, geven veel steun aan de voet om de enorme krachten bij de afzet te helpen te weerstaan.
[bewerk] Techniek
Bij het hoogspringen zijn veel verschillende sprongtechnieken ontwikkeld. De springers en trainers zochten naar manieren om het zwaartepunt zo laag mogelijk over de lat te laten gaan, waarna toch nog veilig geland kon worden. Er werd namelijk geland in een zandbak, waarin soms een berg zand of zaagsel de klap van de landing wat verzachtte. De eenvoudige Schotse sprong is al gauw vervangen door de gunstigere zijrol en schaarsprong, waarna de rolsprong in zwang kwam. Bij deze techniek is het volgens de biomechanica mogelijk dat het zwaartepunt onder de lat doorgaat, terwijl toch de springer eroverheen gaat. De landing van de rolsprong was slecht controleerbaar en dat leidde tot het invoeren van grote schuimplastic landingsmatrassen. Die maakten de weg vrij voor de fosburyflop, waarbij op de rug wordt geland.
[bewerk] Records
De wereldrecords hoogspringen staan op naam van de Cubaan Javier Sotomayor 2,45 m (in 1993) bij de mannen en de Bulgaarse Stefka Kostadinova 2,09 m (in 1987) bij de vrouwen. De hoogste sprong in de zevenkamp bij vrouwen staat op naam van de Belgische atlete Tia Hellebaut 1,97 m (in 2006)
België heeft met Tia Hellebaut momenteel een atlete in de internationale top van het hoogspringen. Tijdens de jaren tachtig was ook de Belg Eddy Annys een hoogspringer van internationaal niveau bij de mannen.
Op 11 augustus 2006 behaalde Tia Hellebaut goud op het EK in Göteborg. Nadat ze eerst haar Belgisch record verbeterde tot 2,01 m, sprong Tia daarna over 2,03 m. Veneva behaalde zilver en had één poging meer nodig dan Hellebaut om over 2,03 m te springen.
Op 3 maart 2007 werd Tia Hellebaut Europees kampioene hoogspringen indoor met een nieuw Belgisch record van 2,05m.
[bewerk] Top tien beste atleten
Bijgewerkt tot en met 21 juli 2007
[bewerk] Mannen (outdoor)
| Prestatie | Atleet | Land | Plaats | Datum |
|---|---|---|---|---|
| 2.45 | Javier Sotomayor | Salamanca | 23 juli 1993 | |
| 2.42 | Patrik Sjöberg | Stockholm | 30 juni 1987 | |
| 2.41 | Igor Paklin | Kobe | 4 september 1985 | |
| 2.40 | Rudolf Povarnitsyn | Donetsk | 11 augustus 1985 | |
| 2.40 | Sorin Matei | Bratislava | 20 juni 1990 | |
| 2.40 | Charles Austin | Zürich | 7 augustus 1991 | |
| 2.40 | Vjatsjelav Voronin | Londen | 5 augustus 2000 | |
| 2.39 | Zhu Jianhua | Eberstadt | 10 juni 1984 | |
| 2.39 | Hollis Conway | Norman | 30 juli 1989 | |
| 2.38 | Zeven atleten: Gennadi Avdejenko Sergey Malchenko Dragutin Topic Troy Kemp Artur Partyka Jacques Freitag Andriy Sokolovskyy |
- | - | - |
[bewerk] Vrouwen (outdoor)
| Prestatie | Atlete | Land | Plaats | Datum |
|---|---|---|---|---|
| 2.09 | Stefka Kostadinova | Rome | 30 augustus 1987 | |
| 2.07 | Ljoedmila Andonova | Berlijn | 20 juli 1984 | |
| 2.07 | Blanka Vlašić | Stockholm | 7 augustus 2007 | |
| 2.06 | Kajsa Bergqvist | Eberstadt | 26 juli 2003 | |
| 2.06 | Hestrie Cloete | Parijs | 31 augustus 2003 | |
| 2.06 | Jelena Slesarenko | Athene | 28 augustus 2004 | |
| 2.05 | Tamara Bykova | Kiev | 22 juni 1984 | |
| 2.05 | Heike Henkel | Tokio | 31 augustus 1991 | |
| 2.05 | Inha Babakova | Tokio | 15 september 1995 | |
| 2.04 | Silvia Costa | Barcelona | 9 september 1989 | |
| 2.04 | Venelina Veneva | Kalamáta | 2 juni 2001 |
[bewerk] Mannen (indoor)
| Prestatie | Atleet | Land | Plaats | Datum |
|---|---|---|---|---|
| 2.43 | Javier Sotomayor | Boedapest | 4 maart 1989 | |
| 2.42 | Carlo Thränhardt | Berlijn | 26 februari 1988 | |
| 2.41 | Patrik Sjöberg | Piraeus | 1 februari 1987 | |
| 2.40 | Hollis Conway | Sevilla | 10 maart 1991 | |
| 2.40 | Stefan Holm | Madrid | 6 maart 2005 | |
| 2.39 | Dietmar Mögenburg | Keulen | 24 februari 1985 | |
| 2.39 | Ralf Sonn | Berlijn | 1 maart 1991 | |
| 2.39 | Ivan Oechov | Moskou | 28 januari 2007 | |
| 2.38 | Acht atleten: Igor Paklin Gennadi Avdejenko Steve Smith (atleet) Wolf-Hendrik Beyer Sorin Matei Matt Hemingway Jaroslav Rybakov Linus Thörnblad |
- | - | - |
[bewerk] Vrouwen (indoor)
| Prestatie | Atlete | Land | Plaats | Datum |
|---|---|---|---|---|
| 2.08 | Kajsa Bergqvist | Arnstadt | 4 februari 2006 | |
| 2.07 | Heike Henkel | Karlsruhe | 8 februari 1992 | |
| 2.06 | Stefka Kostadinova | Piraeus | 20 februari 1988 | |
| 2.05 | Blanka Vlašić | Banská Bystrica | 14 februari 2006 | |
| 2.05 | Tia Hellebaut | Birmingham | 3 maart 2007 | |
| 2.04 | Alina Astafei | Berlijn | 3 maart 1995 | |
| 2.04 | Anna Tsjitsjerova | Jekaterinenburg | 7 februari 2003 | |
| 2.04 | Jelena Slesarenko | Boedapest | 7 maart 2004 | |
| 2.03 | Tamara Bykova | Boedapest | 6 maart 1983 | |
| 2.03 | Monica Iagar | Boekarest | 23 januari 1999 | |
| 2.03 | Marina Koeptsova | Wenen | 2 maart 2002 |
[bewerk] Wereldrecordontwikkeling
[bewerk] Mannen
[bewerk] Vrouwen
[bewerk] Nationale records
Bijgewerkt tot en met 7 september 2007.